พาสองคนนี้ไปออกงาน...
 
 
 
Name: Counting Down
Pairing: Byakuran x Shouichi
Covered ilustrated by Otome 
Size: A5
ราคา 180 บาท  
 
 
 
สถานที่ &  เวลา >> http://brex-event.exteen.com/
 
@ B9  24 with 7
 
 
 
 
เจอกันจ้า  >//< (ไปสครีมรีบอคอน ฮะฮ่าาาาาา)
 
 
 
 
 
thks บ้านรีบอร์นแอทแอลเจ้จ้า
 
ออกวันที่ 4 เมษาเนาะ
 
ชอบสีปกภาคสายรุ้งมาก ๆ ชอบทุกปกเลย ปกนี้โทนส้ม ๆ สดใสดี ปกตีเป็นคนชอบภาพที่ไม่ใช่แค่หน้าตัวละครตัวเดียว แต่มีท่าโพสต์หรือรูปกับคาแร็คเตอร์อื่นแบบเอาให้ไปคิดต่อไรงี๊
 
แอบเดาว่าตอนต่อไปปกใคร ปกต่อไปถึงคู่อาจจะไม่ใช่เมนหลักหนูแต่อาจารย์ก็ได้เซอร์วิสมาให้โดยทั่วกัน สาาาธุ!
 
 
 
รวมเล่มฟิคปิดยอดแล้วนะคะ ตอนนี้กำลังตบตีกับขั้นตอนพิมพ์คากว่าจะได้ตัวเล่มในเร็ววัน
 
ถ้าใครสั่งมาโอนมาแล้วยังไม่มีการตอบรับคอมเมนท์ไว้ที่เอนทรี่นี้เลยเน้อ

[fic-白正]The Tomorrow of yesterday

posted on 19 Mar 2012 18:28 by nichi  in ByaSho, FanFiction, KHR
 
Title: The Tomorrow of yesterday
Original: 家 庭 教 師 ヒ ッ ト マ ン R E B O R N !
Pairing: Byakuran x Shouichi
Author: Nichi
Inspired by
"แม้มีบ้างครั้งฉันทำให้เธอเสียใจ
แต่ทุกๆครั้งเธอพร้อมจะมองข้ามไป
เธอเข้าใจ ให้อภัยคนอย่างฉัน" by วัชราวลี 
 
http://www.youtube.com/watch?v=018UMWioeW4 วัชราวลี - ลูกอม
 
 

warning : สปอยล์ล่าสุดเบียโชนะ >3


บรรยากาศในห้องรับรองของที่พักฝ่ายทีมยูนิเงียบกริบ พวกเดซี่และผู้บาดเจ็บคนอื่น ๆ อพยพไปอยู่อีกห้องหนึ่งหนีเงามืดไอดำที่ปล่อยออกมาครอบคลุมทั่วห้องจากตัวโชอิจิคุง...

ไม่รู้ว่าท่านเบียคุรันทนได้ยังไง...ยังนอนยิ้มร่าอยู่บนโซฟาทั้งที่เปื้อนเลือดทั้งตัวและมีโชอิจิคุงหน้าบูดยืนทะมึนค้ำหัว....

ไฟธาตุพระอาทิตย์ของโชอิจิถูกปล่อยออกมาจากมือที่แนบกับข้างแก้มเบียคุรันอยู่เรื่อย ๆ เพื่อรักษาบาดแผลให้คนบนโซฟา โชอิจิมั่นใจว่าตัวเองไม่ได้อ่อนหัดแต่บาดแผลที่เขาพยายามฟื้นฟูกลับไม่ดีขึ้นเลย อย่างมากก็ทำได้แค่ห้ามเลือดให้หยุดไหลแต่บาดแผลกลับไม่จางลงหรือหายไปแม้แต่นิดเดียว คิดได้สองอย่างถ้าไม่ใช่เพราะเขาฝีมือไม่ได้เรื่อง....ซึ่งไม่ใช่แน่ ๆ ....เหตุผลอีกอย่างก็คงเป็นเพราะอีกฝ่ายรับบาดแผลที่สาหัสจนเกินกว่าจะรักษาได้ด้วยไฟธาตุอรุณภายในเวลาชั่วครู่เดียว

โชอิจิเม้นริมฝีปากพยายามทำตาโตฝืนไม่ให้ตัวเองกระพริบตา...ก็ไอ้น้ำใส ๆ นั่นจะหยดแหมะลงไปบนหน้าของอีกฝ่ายอยู่แล้ว แล้วยิ่งเขาก้มหน้าจะไม่ให้อีกฝ่ายเห็นก็เหมือนเบียคุรันซังจะขยับตัวอยู่ในองศาที่มองเห็นหน้าเขาตลอดแล้วก็ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อยู่คนเดียว

ก็ใช่มั้ยล่ะ...แคร์กันซะที่ไหน ต่อให้เขาร้องไห้โฮออกมาก็คงหัวเราะขำไม่คิดจะปลอบหรือห้ามอยู่ดี

"พอเหอะโชจัง...."ปลายนิ้วของเบียคุรันซังว่าทาบมือโชอิจิที่กำลังรักษาบาดแผลข้างแก้ม คำพูดทำให้ชวนสะอึก... ยอมแพ้ได้แล้ว....เพราะมันไม่ได้ผลใช่มั้ย....

"คราวหลังก็ทำตัวดี ๆ สิครับจะได้ไม่ต้องมานั่งรักษา"โชอิจิดึงมือหนีโดยทำเป็นเอามือปัดผมข้างแก้มและแอบเช็ดตาไปในตัว แต่พอจะถอยห่างกลับโดนเบียคุรันซังคว้าเอวไว้

"โชจังใจดีจัง เป็นห่วงเหรอ?"

"ไม่ได้เป......"กำลังจะขึ้นเสียงเถียงแต่พอเงยหน้ามองเบียคุรันซังที่เป็นแผลเปิดไปทั้งตัวแล้วก็พูดไม่ออกกระทันหัน... จ้องมองดูใบหน้าซีดขาวเปื้อนเลือดที่ยิ้มให้อย่างอ่อนแรง ข้อมือที่เคยใส่นาฬิกาอยู่เป็นรอยแผลบาดยับจนเกือบถึงกระดูก ก็ขนาดนาฬิกายังแตกกระจาย แล้วเนื้อของมนุษย์จะเหลืออะไร.....

"....ยังไงตัวเองก็ไม่เคยจะห่วงตัวเองอยู่แล้ว....จะให้ผมไปเป็นห่วงได้ยังไงล่ะครับ..."แขนที่จับอยู่ข้างเอวเริ่มเลื่อนหลุด หากตอนนี้โชอิจิจะเดินหนีไปจากคนตรงหน้าก็ทำได้ไม่ยากเลย... แต่ขา...ไม่มีแรง

"คิก... โชจังหึงล่ะสิ?"

"มั่ว!"โชอิจิเงื้อมือจะทุบอั่กให้อย่างเคยตัวแต่พอเห็นสภาพแล้วก็ทำไม่ลง.....

"งั้นถ้าฉันเจ็บเพราะตัวเองก็โอเคเหรอ?"

....ก็ถ้าไม่ต้องเจ็บอีกเลยจะได้มั้ย..... 

โชอิจิได้แต่จ้องมองเบียคุรันซังโดยไร้คำตอบที่สามารถบอกออกไปได้....

"ไว้คราวหน้า...ฉันจะเจ็บเพราะโชจังมั่งแล้วกันนะ..."

โชอิจิหันหน้าหนี พึมพำประโยคที่ถ้าเขาได้ยินไม่ผิดคงบอกว่า "ไม่ต้องเลย" 

บรรยากาศในห้องรับรองของที่พักฝ่ายทีมยูนิเงียบกริบอีกครั้งจนเบียคุรันเป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นก่อน

"นี่ ฉันมีวิธีรักษาดีกว่านี้นะ หุหุ"

"?"โชอิจิมองหน้าเบียคุรันแล้วประเมินได้ว่าไอ้หน้าอย่างนั้นน่ะน่าเชื่อซะที่ไหนล่ะ..... แต่ถ้ามันจะรักษาได้..."วิธี....อะไรล่ะครับ"

เบียคุรันซังยิ้มแป้นแล้วกวักมือให้โชอิจิขยับเข้ามาใกล้ ๆ โชอิจิกระเถิบเข้าไปนิดนึง...แต่ก็ดูท่าว่าอีกฝ่ายจะยังไม่พอใจ โชอิจิก็เลยเอียงหูลงไปฟัง เท่านั้นเบียคุรันก็คว้าหมับลากคอเข้าให้ก้มลงไปอีกจนลมหายใจแผ่ว ๆ สัมผัสข้างหู

"บอกแล้วโชจังจะรักษาให้ป่าววว"

โชอิจิดิ้นขลุกขลักพยายามหนีจากมือที่รัดคอแต่ดูท่าทางคนเจ็บจะยังมีแรงเหลือเฟือจนน่าสงสัย

"ก็บอกมาก่อนสิครับ! นะ..นี่ ไม่ต้องใกล้ขนาดนี้ได้มั้ย..."

"ห่าง ๆ ก็ดะ"

เบียคุรันยิ้มเจ้าเล่ห์แล้วยิ่งรั้งคอโชอิจิเข้ามาก่อนจะฝังจมูกกับแก้มนิ่ม ๆ ของเด็กน้อยวัยสิบสี่ปี เพียงเท่านั้นโชจังก็โวยวายลั่นพยายามจะแกะมือที่รัดคอออกให้หลุด ยิ่งเห็นแบบนั้นเบียคุรันยิ่งกดจมูกลงซ้ำบนแก้มอีกครั้งและอีกครั้ง จนครั้งสุดท้ายทำกระทั่งงับแก้ม เด็กอะไรกัน...น่าฟัดขนาดนี้

"ปล่อยนะครับ!!!"

แขนเล็ก ๆ ของโชอิจิผลักอกเขาเต็มแรงและเต็มแผล แต่ก็เป็นช่วงที่เขาผ่อนแรงที่รัดคอโชจังอยู่ด้วยเช่นกันโชอิจิถึงหลุดไปได้ ตัวเล็ก ๆ หนีไปยืนห่างระยะพ้นมือคว้าเอวถึง

"เล่นบ้าอะไรครับ!!" แขนเล็ก ๆ ถูแก้มที่โดนกัดถึงอย่างนั้นรอยฟันสีชมพูจาง ๆ ก็ยังพอมองเห็นได้ เบียคุรันเองก็หัวเราะขำที่ได้แกล้งโชอิจิเท่าที่สภาพร่างกายจะอำนวย

โชจังกัดปากทำหน้าโมโหอยู่สักพัก พอสงบลงก็จ้องนิ่งตรงมา....

"ตกลง....วิ..วิธีที่จะรักษาให้หาย ทำยังไงล่ะครับ...."

ทั้ง ๆ ที่หน้าตาก็บ่งบอกว่าโกรธอยู่....อยากรู้ขนาดนั้นเลยรึไงเนี่ย

"วิธีอ่ะเหรอ....วิธีนี้ได้ผลที่สุดเลยนะ..."

เบียคุรันยิ้มล้อให้เด็กหัวยุ่งก่อนเอ่ย

"ถ้าอยากให้หาย....โชจังก็เลียสิ...."

ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าปฏิกิริยาของโชจังหลังจากนี้จะเป็นยังไง ว่าแต่...เขาจะน่วมเพราะมือโชจังมากกว่าแผลที่ได้รับมาแล้วมั้งเนี่ย
 
 
 
 
::end::
 
 
----------------------------------------------------------------
ประชาสัมพันธ์อีกครั้ง :)
 
^
ปิดรับยอดวันที่ 25 มี.ค.นี้ จ้า ตอนนี้คนที่โอนมาก็เกินจำนวนโปสเตอร์แล้ว ขอบคุณมาก ๆ >/|\<
แต่ยังโอนมาซื้อหนังสือกันได้นะคะ ฮา
 
กำลังคิดว่าอยากไปลงบูทในงานรีบอร์นโอลี่อีเวนท์ด้วย (แต่คงไม่ใช่เอาฟิคไปขายอย่างเดียว....) คืออยากจะทำสึเคบุฟิคง่ะ เรียกสึเคบุได้รึเปล่าน้อ.... แบบว่าให้ธีมมา ให้แพร์ริ่งมาแล้วเขียนฟิคสด ๆ หน้าเดียวจบไรแบบนี้ท่าจะมันส์ (ที่สำคัญดองไม่ได้ด้วย ฮา)
 
แต่ยังไม่ได้จองบูท แหะ ถ้าได้ไปจริงเดี๋ยวจะมาอัพเดท ><
 
 
หวังว่าจะมีคนไปอยู่นะ ถึงกระแสจะไม่แรงเท่าเมื่อก่อนแต่ว่ารักก็คือรักล่ะนะ......