พาสองคนนี้ไปออกงาน...
Name: Counting Down
Pairing: Byakuran x Shouichi
Covered ilustrated by Otome
Size: A5
ราคา 180 บาท
@ B9 24 with 7
เจอกันจ้า >//< (ไปสครีมรีบอคอน ฮะฮ่าาาาาา)
posted on 28 Mar 2012 23:59 by nichi in KHR
thks บ้านรีบอร์นแอทแอลเจ้จ้า
ออกวันที่ 4 เมษาเนาะ
ชอบสีปกภาคสายรุ้งมาก ๆ ชอบทุกปกเลย ปกนี้โทนส้ม ๆ สดใสดี ปกตีเป็นคนชอบภาพที่ไม่ใช่แค่หน้าตัวละครตัวเดียว แต่มีท่าโพสต์หรือรูปกับคาแร็คเตอร์อื่นแบบเอาให้ไปคิดต่อไรงี๊
แอบเดาว่าตอนต่อไปปกใคร ปกต่อไปถึงคู่อาจจะไม่ใช่เมนหลักหนูแต่อาจารย์ก็ได้เซอร์วิสมาให้โดยทั่วกัน สาาาธุ!
รวมเล่มฟิคปิดยอดแล้วนะคะ ตอนนี้กำลังตบตีกับขั้นตอนพิมพ์คากว่าจะได้ตัวเล่มในเร็ววัน
ถ้าใครสั่งมาโอนมาแล้วยังไม่มีการตอบรับคอมเมนท์ไว้ที่เอนทรี่นี้เลยเน้อ
Title: The Tomorrow of yesterday
Original: 家 庭 教 師 ヒ ッ ト マ ン R E B O R N !
Pairing: Byakuran x Shouichi
Author: Nichi
Inspired by
"แม้มีบ้างครั้งฉันทำให้เธอเสียใจ
แต่ทุกๆครั้งเธอพร้อมจะมองข้ามไป
เธอเข้าใจ ให้อภัยคนอย่างฉัน" by วัชราวลี
warning : สปอยล์ล่าสุดเบียโชนะ >3
บรรยากาศในห้องรับรองของที่พักฝ่ายทีมยูนิเงียบกริบ พวกเดซี่และผู้บาดเจ็บคนอื่น ๆ อพยพไปอยู่อีกห้องหนึ่งหนีเงามืดไอดำที่ปล่อยออกมาครอบคลุมทั่วห้องจากตัวโชอิจิคุง...
ไม่รู้ว่าท่านเบียคุรันทนได้ยังไง...ยังนอนยิ้มร่าอยู่บนโซฟาทั้งที่เปื้อนเลือดทั้งตัวและมีโชอิจิคุงหน้าบูดยืนทะมึนค้ำหัว....
ไฟธาตุพระอาทิตย์ของโชอิจิถูกปล่อยออกมาจากมือที่แนบกับข้างแก้มเบียคุรันอยู่เรื่อย ๆ เพื่อรักษาบาดแผลให้คนบนโซฟา โชอิจิมั่นใจว่าตัวเองไม่ได้อ่อนหัดแต่บาดแผลที่เขาพยายามฟื้นฟูกลับไม่ดีขึ้นเลย อย่างมากก็ทำได้แค่ห้ามเลือดให้หยุดไหลแต่บาดแผลกลับไม่จางลงหรือหายไปแม้แต่นิดเดียว คิดได้สองอย่างถ้าไม่ใช่เพราะเขาฝีมือไม่ได้เรื่อง....ซึ่งไม่ใช่แน่ ๆ ....เหตุผลอีกอย่างก็คงเป็นเพราะอีกฝ่ายรับบาดแผลที่สาหัสจนเกินกว่าจะรักษาได้ด้วยไฟธาตุอรุณภายในเวลาชั่วครู่เดียว
โชอิจิเม้นริมฝีปากพยายามทำตาโตฝืนไม่ให้ตัวเองกระพริบตา...ก็ไอ้น้ำใส ๆ นั่นจะหยดแหมะลงไปบนหน้าของอีกฝ่ายอยู่แล้ว แล้วยิ่งเขาก้มหน้าจะไม่ให้อีกฝ่ายเห็นก็เหมือนเบียคุรันซังจะขยับตัวอยู่ในองศาที่มองเห็นหน้าเขาตลอดแล้วก็ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อยู่คนเดียว
ก็ใช่มั้ยล่ะ...แคร์กันซะที่ไหน ต่อให้เขาร้องไห้โฮออกมาก็คงหัวเราะขำไม่คิดจะปลอบหรือห้ามอยู่ดี
"พอเหอะโชจัง...."ปลายนิ้วของเบียคุรันซังว่าทาบมือโชอิจิที่กำลังรักษาบาดแผลข้างแก้ม คำพูดทำให้ชวนสะอึก... ยอมแพ้ได้แล้ว....เพราะมันไม่ได้ผลใช่มั้ย....
"คราวหลังก็ทำตัวดี ๆ สิครับจะได้ไม่ต้องมานั่งรักษา"โชอิจิดึงมือหนีโดยทำเป็นเอามือปัดผมข้างแก้มและแอบเช็ดตาไปในตัว แต่พอจะถอยห่างกลับโดนเบียคุรันซังคว้าเอวไว้
"โชจังใจดีจัง เป็นห่วงเหรอ?"
"ไม่ได้เป......"กำลังจะขึ้นเสียงเถียงแต่พอเงยหน้ามองเบียคุรันซังที่เป็นแผลเปิดไปทั้งตัวแล้วก็พูดไม่ออกกระทันหัน... จ้องมองดูใบหน้าซีดขาวเปื้อนเลือดที่ยิ้มให้อย่างอ่อนแรง ข้อมือที่เคยใส่นาฬิกาอยู่เป็นรอยแผลบาดยับจนเกือบถึงกระดูก ก็ขนาดนาฬิกายังแตกกระจาย แล้วเนื้อของมนุษย์จะเหลืออะไร.....
"....ยังไงตัวเองก็ไม่เคยจะห่วงตัวเองอยู่แล้ว....จะให้ผมไปเป็นห่วงได้ยังไงล่ะครับ..."แขนที่จับอยู่ข้างเอวเริ่มเลื่อนหลุด หากตอนนี้โชอิจิจะเดินหนีไปจากคนตรงหน้าก็ทำได้ไม่ยากเลย... แต่ขา...ไม่มีแรง
"คิก... โชจังหึงล่ะสิ?"
"มั่ว!"โชอิจิเงื้อมือจะทุบอั่กให้อย่างเคยตัวแต่พอเห็นสภาพแล้วก็ทำไม่ลง.....
"งั้นถ้าฉันเจ็บเพราะตัวเองก็โอเคเหรอ?"
....ก็ถ้าไม่ต้องเจ็บอีกเลยจะได้มั้ย.....
โชอิจิได้แต่จ้องมองเบียคุรันซังโดยไร้คำตอบที่สามารถบอกออกไปได้....
"ไว้คราวหน้า...ฉันจะเจ็บเพราะโชจังมั่งแล้วกันนะ..."
โชอิจิหันหน้าหนี พึมพำประโยคที่ถ้าเขาได้ยินไม่ผิดคงบอกว่า "ไม่ต้องเลย"
บรรยากาศในห้องรับรองของที่พักฝ่ายทีมยูนิเงียบกริบอีกครั้งจนเบียคุรันเป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นก่อน
"นี่ ฉันมีวิธีรักษาดีกว่านี้นะ หุหุ"
"?"โชอิจิมองหน้าเบียคุรันแล้วประเมินได้ว่าไอ้หน้าอย่างนั้นน่ะน่าเชื่อซะที่ไหนล่ะ..... แต่ถ้ามันจะรักษาได้..."วิธี....อะไรล่ะครับ"
เบียคุรันซังยิ้มแป้นแล้วกวักมือให้โชอิจิขยับเข้ามาใกล้ ๆ โชอิจิกระเถิบเข้าไปนิดนึง...แต่ก็ดูท่าว่าอีกฝ่ายจะยังไม่พอใจ โชอิจิก็เลยเอียงหูลงไปฟัง เท่านั้นเบียคุรันก็คว้าหมับลากคอเข้าให้ก้มลงไปอีกจนลมหายใจแผ่ว ๆ สัมผัสข้างหู
"บอกแล้วโชจังจะรักษาให้ป่าววว"
โชอิจิดิ้นขลุกขลักพยายามหนีจากมือที่รัดคอแต่ดูท่าทางคนเจ็บจะยังมีแรงเหลือเฟือจนน่าสงสัย
"ก็บอกมาก่อนสิครับ! นะ..นี่ ไม่ต้องใกล้ขนาดนี้ได้มั้ย..."
"ห่าง ๆ ก็ดะ"
เบียคุรันยิ้มเจ้าเล่ห์แล้วยิ่งรั้งคอโชอิจิเข้ามาก่อนจะฝังจมูกกับแก้มนิ่ม ๆ ของเด็กน้อยวัยสิบสี่ปี เพียงเท่านั้นโชจังก็โวยวายลั่นพยายามจะแกะมือที่รัดคอออกให้หลุด ยิ่งเห็นแบบนั้นเบียคุรันยิ่งกดจมูกลงซ้ำบนแก้มอีกครั้งและอีกครั้ง จนครั้งสุดท้ายทำกระทั่งงับแก้ม เด็กอะไรกัน...น่าฟัดขนาดนี้
"ปล่อยนะครับ!!!"
แขนเล็ก ๆ ของโชอิจิผลักอกเขาเต็มแรงและเต็มแผล แต่ก็เป็นช่วงที่เขาผ่อนแรงที่รัดคอโชจังอยู่ด้วยเช่นกันโชอิจิถึงหลุดไปได้ ตัวเล็ก ๆ หนีไปยืนห่างระยะพ้นมือคว้าเอวถึง
"เล่นบ้าอะไรครับ!!" แขนเล็ก ๆ ถูแก้มที่โดนกัดถึงอย่างนั้นรอยฟันสีชมพูจาง ๆ ก็ยังพอมองเห็นได้ เบียคุรันเองก็หัวเราะขำที่ได้แกล้งโชอิจิเท่าที่สภาพร่างกายจะอำนวย
โชจังกัดปากทำหน้าโมโหอยู่สักพัก พอสงบลงก็จ้องนิ่งตรงมา....
"ตกลง....วิ..วิธีที่จะรักษาให้หาย ทำยังไงล่ะครับ...."
ทั้ง ๆ ที่หน้าตาก็บ่งบอกว่าโกรธอยู่....อยากรู้ขนาดนั้นเลยรึไงเนี่ย
"วิธีอ่ะเหรอ....วิธีนี้ได้ผลที่สุดเลยนะ..."
เบียคุรันยิ้มล้อให้เด็กหัวยุ่งก่อนเอ่ย
"ถ้าอยากให้หาย....โชจังก็เลียสิ...."
ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าปฏิกิริยาของโชจังหลังจากนี้จะเป็นยังไง ว่าแต่...เขาจะน่วมเพราะมือโชจังมากกว่าแผลที่ได้รับมาแล้วมั้งเนี่ย
::end::
----------------------------------------------------------------
ประชาสัมพันธ์อีกครั้ง :)
^
^
ปิดรับยอดวันที่ 25 มี.ค.นี้ จ้า ตอนนี้คนที่โอนมาก็เกินจำนวนโปสเตอร์แล้ว ขอบคุณมาก ๆ >/|\<
แต่ยังโอนมาซื้อหนังสือกันได้นะคะ ฮา
กำลังคิดว่าอยากไปลงบูทในงานรีบอร์นโอลี่อีเวนท์ด้วย (แต่คงไม่ใช่เอาฟิคไปขายอย่างเดียว....) คืออยากจะทำสึเคบุฟิคง่ะ เรียกสึเคบุได้รึเปล่าน้อ.... แบบว่าให้ธีมมา ให้แพร์ริ่งมาแล้วเขียนฟิคสด ๆ หน้าเดียวจบไรแบบนี้ท่าจะมันส์ (ที่สำคัญดองไม่ได้ด้วย ฮา)
แต่ยังไม่ได้จองบูท แหะ ถ้าได้ไปจริงเดี๋ยวจะมาอัพเดท ><
หวังว่าจะมีคนไปอยู่นะ ถึงกระแสจะไม่แรงเท่าเมื่อก่อนแต่ว่ารักก็คือรักล่ะนะ......
